Debaty sejmoweII Kadencja

Interpelacja w sprawie przyszłości Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi - ponowna

   Szanowny Panie Premierze! Niniejsza interpelacja jest już trzecią z kolei, w której pytam o zamiary rządu w stosunku do Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi, która od lat trwa już w tymczasowej i szczątkowej postaci, od lat też pojawiają się projekty połączenia jej z cywilną Akademią Medyczną bądź też włączenia obu tych uczelni do Uniwersytetu Łódzkiego.    Problem ma wymiar bynajmniej nie teoretyczny. Tymczasowość obecnego statusu WAM skutkuje już teraz zmniejszeniem naboru studentów oraz, co gorsza, zwolnieniami pracowników dydaktycznych. Odpowiedź udzielona mi w imieniu pana premiera przez pana ministra obrony (1 września 1998 r.) nie wskazywała pomysłu ani terminów rozwiązania problemów WAM. W tym stanie rzeczy minął kolejny rok tymczasowości bez rozstrzygnięć, niosący już niepotrzebne straty.    Wydaje się, że rząd powinien przesądzić albo o potrzebie samodzielnego istnienia uczelni wojskowej, albo też poważnie i szybko rozważyć jeden z kilku projektów reorganizacji - np. połączenia obu uczelni medycznych i stworzenia silnego ośrodka kształcenia na miarę potrzeb nowego województwa, albo też uznać potrzebę utworzenia wydziału lekarskiego na Uniwersytecie Łódzkim. Każde z rozwiązań niesie za sobą konkretne skutki budżetowe, dwa ostatnie mogą przynieść oszczędności bez szkody dla dorobku i kadry obu uczelni.    Dodatkowym argumentem wymagającym rozważenia są koszty i przyszłe przeznaczenie budowanego Centrum Kliniczno-Dydaktycznego Akademii Medycznej w Łodzi. Ulokowanie w nim perspektywicznie personelu i sprzętu obu akademii pozwoliłoby na ewentualną likwidację nawet kilku starych i drogich w utrzymaniu szpitali, generalnie zaś podniosłoby sensowność tej ogromnie kosztownej inwestycji, dla zakończenia której w najbliższych latach trzeba około 600 milionów złotych.    Przedłużająca się budowa rodzi już ogromne marnotrawstwo środków, podobnie jak tymczasowość istnienia obu uczelni, z których żadna nie wykorzystuje możliwości lokalnego środowiska lekarskiego i naukowego. Przedstawiona sprawa jest wręcz modelowym przykładem możliwości poszukiwania korzystnych rozwiązań organizacyjnych i finansowych, przez upływ lat pozostaje jednak dowodem pewnej resortowej inercji decyzyjnej, ale i marnostrawstwa.    Wydaje się, że w czasie prac nad ustawą budżetową problem możliwy jest do rozważenia, o co niniejszym serdecznie proszę.    Z wyrazami szacunku    Poseł Marek Markiewicz    Łódź, dnia 29 czerwca 1999 r.