Debaty sejmoweII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zezwoleń na produkcję, wprowadzenie do obrotu i przywożenie z zagranicy niektórych środków spożywczych

      Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację poseł Ewy Janik w sprawie zezwoleń na produkcję, wprowadzenie do obrotu i przywożenie z zagranicy niektórych środków spożywczych, przesłaną przy piśmie znak: SPS-0202-6678/01 z dnia 11 czerwca 2001 r. - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - uprzejmie wyjaśniam.    Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia środki spożywcze i używki nie mogą być używane do produkcji innych środków spożywczych ani wprowadzane do obrotu, jeżeli nie odpowiadają warunkom określonym w cytowanej ustawie oraz aktach wykonawczych do tej ustawy.    W związku z powyższą zasadą środki spożywcze lub używki, które nie spełniają takich wymagań, aby mogły być produkowane w kraju lub przywożone z zagranicy w celu ich wprowadzenia do obrotu w kraju wymagają zgodnie z art. 5 cytowanej ustawy zezwolenia głównego inspektora sanitarnego. Tryb wydawania zezwoleń uregulowany został w rozporządzeniu ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie zezwoleń na produkcję, wprowadzanie do obrotu i na przywożenie z zagranicy niektórych środków spożywczych (DzU nr 51, poz. 293).    W celu wykonania obowiązku nałożonego ustawą i ww. aktem wykonawczym główny inspektor sanitarny jest wspierany w zakresie opiniodawczym i eksperckim przez Instytut Żywności i Żywienia oraz Państwowy Zakład Higieny. Formalną podstawą współpracy w zakresie obejmującym dokonywanie ocen i analizy wniosków o zezwolenia oraz załączonej dokumentacji pod względem formalnym na dopuszczenie do produkcji i obrotu środków spożywczych, używek i substancji dodatkowych dozwolonych nieuregulowanych obowiązującymi przepisami prawnymi oraz przygotowywanie projektów zezwoleń i decyzji wydawanych przez głównego inspektora sanitarnego, kserowanie obszernego materiału i rozsyłanie go do wielu instytucji (m.in. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Główny Urząd Ceł, Główny Inspektorat Inspekcji Handlowej) - jest roczna umowa zlecenie z Instytutem Żywności i Żywienia. A zatem rolą i zadaniem Instytucji Żywności i Żywienia - zgodnie z umową zleceniem - jest jedynie analiza składanych wniosków dotyczących wydawania zezwoleń i techniczne przygotowywanie projektów tych zezwoleń lub decyzji, które wydawane są przez głównego inspektora sanitarnego, a nie Instytut Żywności i Żywienia.    Uprzejmie wyjaśniam, iż zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia ministra zdrowia i opieki społecznej dotyczącego wydawania zezwoleń główny inspektor sanitarny wydaje zezwolenia po zapoznaniu się z opinią Instytutu Żywności i Żywienia - w odniesieniu do dietetycznych środków spożywczych i odżywek lub Państwowego Zakładu Higieny - w odniesieniu do pozostałych grup żywności lub składników żywności.    Zgodnie z § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia koszty badań niezbędnych do wydania opinii ponoszą wnioskodawcy. Dyrektor Instytutu Żywności i Żywienia określił wysokość opłat pobieranych za przygotowywanie opinii, o których mowa wyżej - zarządzeniem nr 6/94 z dnia 22 czerwca 1994 r., które przewiduje waloryzację cen jeden raz na kwartał o stosowny procent inflacji. W rzeczywistości stawki opłat za wydawane opinie waloryzowane są jeden raz w roku - w drodze aneksu.    Dochody za wydawane przez Instytut Żywności i Żywienia opinie stanowią źródło przychodów Instytutu Żywności i Żywienia - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ministra finansów z dnia 7 sierpnia 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej jednostek badawczo-rozwojowych (DzU nr 72, poz. 318).    Natomiast ustosunkowując się do stwierdzenia zawartego w interpelacji odnośnie do odpłatności za same zezwolenia, uprzejmie wyjaśniam, iż wnioskodawcy dokonują opłaty wyłącznie w znakach opłaty skarbowej w wysokości 76 zł, zgodnie z przepisami rozporządzenia ministra finansów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie sposobu pobierania opłaty i zwrotu opłaty skarbowej oraz sposobu prowadzenia rejestru tej opłaty (DzU nr 110, poz. 1176).    Wyjaśniam również, iż od daty wejścia w życie ustawy o zamówieniach publicznych główny inspektor sanitarny otrzymał zgodę prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na zawieranie umów dotyczących przygotowywania zezwoleń w trybie z wolnej ręki.    Z wyrazami szacunku    Minister    Grzegorz Opala    Warszawa, dnia 5 lipca 2001 r.