Debaty sejmoweII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie nowelizacji ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

   W związku z otrzymaną interpelacją w sprawie stosunku rządu do postulatów nowelizacji ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, dotyczących zmiany zasad naliczania składek na ubezpieczenie zdrowotne w przypadku pracowników na stałe zatrudnionych i dodatkowo prowadzących działalność gospodarczą we własnym imieniu na zasadach prowadzenia podatkowej księgi przychodu rozchodu, uprzejmie odpowiadam w powyższej kwestii.    System powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, wprowadzony ustawą z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, oparty jest o zasadę solidaryzmu społecznego. Praktycznie zasada ta sprowadza się do założenia, że wszyscy członkowie społeczeństwa uzyskujący dochody składają się na ponoszenie kosztów świadczeń zdrowotnych, udzielanych wszystkim potrzebującym ubezpieczonym na tych samych zasadach i na tym samym poziomie, bez względu na uzyskiwane dochody.    Solidaryzm społeczny wyraża się tym, że:    - ubezpieczenie jest powszechne i obowiązkowe,    - wysokość składki uzależniona jest od indywidualnych przychodów i stanowi ich równy dla wszystkich procent,    - otrzymane świadczenie uwarunkowane jest wyłącznie potrzebą zdrowotną,    - czynniki ryzyka rozłożone są na wszystkich ubezpieczonych w danej kasie.    Przedmiotowa ustawa gwarantuje równy i sprawiedliwy dostęp do świadczeń zdrowotnych na tym samym poziomie dla wszystkich świadczeniodawców, bez względu na wysokość (ilość) odprowadzanych składek. Uzależnienie rodzaju i ilości świadczeń od składek byłoby zaprzeczeniem powszechności dostępu do świadczeń, zaprzeczeniem idei sprawiedliwości społecznej.    Taka koncepcja w istocie prowadziłaby do wolnego rynku ubezpieczeń, pozostawiającego głos społeczeństwa poza dostępem do świadczeń zdrowotnych. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że część społeczeństwa ponosi większe nakłady uwarunkowane ilością składek i ich wysokością. Składka jest w pierwszej kolejności odliczana od zaliczki na podatek dochodowy i nie stanowi generalnie dodatkowego ukrytego podatku. Ustawa o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym wprowadziła zasadę (art. 30 ust. 1 i 2 oraz art. 160), iż składka na powszechne ubezpieczenie zdrowotne podlega odliczeniu od:    - podatku dochodowego od osób fizycznych obliczonego według skali podatkowej, określonej w art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,    - zryczałtowanego podatku dochodowego opłacanego w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych i karty podatkowej oraz przychodów osób duchownych.    Zasada ta została zachowana przy kolejnych nowelizacjach ustawy i nadal obowiązuje. Została ona odpowiednio uwzględniona w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zatem z odliczenia składki korzystają wszyscy ubezpieczeni, u których wystąpi zaliczka na podatek (co najmniej w wysokości opłacanej składki). Natomiast nie korzystają z odliczenia ubezpieczeni, u których podatek nie wystąpi, lub nie korzystają w pełnej wysokości w przypadku, gdy podatek jest niższy od składki.    Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej widzi konieczność i przewiduje w najbliższym czasie zmiany ustawy także w części dotyczącej możliwości obniżenia składki w sytuacji, gdy podatnik nie osiąga dochodów podlegających opodatkowaniu. Nowelizacja ustawy będzie zmierzać do wyeliminowania takich przypadków, w których brak możliwości odliczenia składki od podatku stanowiłby istotne dodatkowe obciążenie ubezpieczonego.    Minister    Teresa Kamińska    Warszawa, dnia 24 marca 1999 r.